"IInspiracje IInspirations" to drugi tomik poezji autora, opowiadający przede wszystkim o tym, czego tak bardzo pragnie istota ludzka - o SZCZĘŚCIU.

W swoich wierszach autor podejmuje m.in. rozważania dotyczące tego, czym tak naprawdę ono jest i jak możemy je osiągnąć. Akcentuje przy tym znaną wszystkim prawdę - potrzebujemy szczęścia, marzymy o nim i dążymy do tego, by je poczuć, ale też każdy z nas postrzega je nieco inaczej, a więc i tęskni za czymś innym, i zabiega o coś innego.

W tomiku jest również mowa o miłości, która jest jedną z odsłon szczęścia. Dla wielu z nas jej brak jest równoznaczny z brakiem życiowej radości.

Utwory przedstawione w tomiku pozostawiają nam szerokie pole do interpretacji, a jednocześnie napisane są lapidarnie - autor, w sposób zwięzły i krótki, stara się nam przekazać ważne życiowe treści.

Nazywam się Anatol Boguniecki. Nie brakuje mi żadnego żebra, a kręgosłup mam prosty. Oprócz szyjnego, ale chodzę na zabiegi. Dopiero po wielu latach zauważyłem, że każda sprawa i każda sytuacja wynika z innej, jest od niej zależna albo choćby tylko powiązana. Nic nie dzieje się samo, a my mamy wpływ na przebieg wydarzeń, nawet jeśli nie jesteśmy tego świadomi. Im wcześniej to zauważymy, tym lepiej dla nas. Nigdy nie jest za późno na zmianę. Trzeba tylko wziąć sprawy w swoje ręce i robić wszystko "po swojemu", a przynajmniej próbować. Alberta Einsteina kiedyś zapytano, czy umie grać na skrzypcach. Odpowiedział: "Nie wiem, nie próbowałem". Może jest więc i w naszym życiu coś, o czym nie wiemy, a potrafimy. Ciekawie byłoby to sprawdzić.

Książka Anatola Bogunieckiego to bardzo osobista opowieść o życiu - takim zwyczajnym, codziennym. Ale stanowi też pasjonującą historię o dokonanych wyborach i decyzjach (czasem trafionych, innym razem nie), o rodzinie, relacjach międzyludzkich, pracy i... podróżach. To osnute na własnych doświadczeniach rozważania człowieka, który nie wierzy w przypadki i uważa, że każda sytuacja oraz każde zdarzenie mają swoją przyczynę, a największy wpływ na to, co nas spotyka, mamy my sami. I choć autor nie jest nikim znanym i nie należy do grona celebrytów, lekkim i barwnym, choć chwilami także ostrzejszym piórem uwodzi czytelnika - to bawiąc, to znów zmuszając do refleksji.

Historia, która wciąga, rozpala i łamie serce - opowieść o namiętności silniejszej niż rozsądek i wyborach, które mogą kosztować życie.

Lala Moretti - niezależna i niepokorna wampirzyca - prowadzi nocny klub w Montrealu i nade wszystko ceni sobie wolność. W pogoni za przyjemnością przez dekady nauczyła się nie angażować w bliższe relacje, a swoje nieśmiertelne życie opiera na zaspokajaniu dwóch najważniejszych dla niej potrzeb: krwi oraz seksu. Jednak nawet ona musi przestrzegać czterech zasad ustanowionych przez jej rodzinę, dzięki którym może przetrwać w świecie ludzi. Podczas jednego z polowań Lala łamie jedną z nich: "żadnych pamiątek po ofiarach", zabierając swojej ofierze tajemniczy zegarek. Próba rozwikłania jego zagadki prowadzi ją do odkrycia rodzinnego sekretu - zdolności władania żywiołami, która ujawnia się pod wpływem silnych emocji. W tym samym czasie na jej drodze staje Rob - pewny siebie i całkowicie niewzruszony jej naturą mężczyzna. Pierwszy śmiertelnik, który nie czuje przed nią strachu. Zafascynowana nim wampirzyca daje się wciągnąć w pozornie prosty układ. Z czasem okazuje się jednak, że nic nie jest takie proste, jak się z początku wydawało. Czas spędzany z nieznajomym stopniowo burzy mur, którym Lala otoczyła swoje serce. Uczucia, których tak bardzo się bała, zaczynają płonąć w niej żywym ogniem, a wraz z nimi budzi się jej prawdziwa moc: dzika, nieokiełznana i niebezpieczna. A kiedy prawda w końcu wychodzi na jaw, jest już za późno na ucieczkę.

Jak kochać, kiedy ukochany okazuje się największym wrogiem? Jak pogodzić dwa światy, które są nie do pogodzenia? Lala dokona jedynego słusznego wyboru. Oby go nie żałowała.

Przechodząc od wielkiego ekranu do intymnej formy dziennika, z tą samą precyzją, z jaką prowadzi aktorów, obnaża własne trudne przeżycia: kres miłości, która uparcie o sobie przypomina, lęk o dzieci i starania, by stanąć na nogi w rzeczywistości, która nagle straciła stabilny grunt.

Marta fruwała ponad codziennością. Nie potrafiła ukryć zdrady, jak nowej bluzeczki w szafie. Próbował jej coś tłumaczyć z nadzieją, że dotrze do zamroczonej czterdziestki, ale nie chciała tego słuchać. Mówił o jedynaczce jak o ostatniej desce ratunku, że szkoda dziecka, że to, co robi, nie ma sensu i że dwudziestu lat wspólnych szkoda. Był gotów jej wiele wybaczyć, bo i sam nie pozostawał bez win, ale ona poznała zapach młodego samca i reagowała na męża alergicznie. Adam nigdy nie odmawiał jej dotyku ani seksu. Też ją zdradzał, ale wtedy bardziej pożądał nawet, odkrywając raz za razem, że ma we własnym łóżku to, czego szuka w innych łóżkach, i wciąż z niewytłumaczalnych powodów próbuje nowych smaków. Cyklon, który wywołali, zniszczył ostatnie krużganki ich małżeństwa. Schowali się pod jednym dachem, czekając na Godota...

Wbrew pozorom Czar par Lucjana Ceresa jest powieścią obyczajową. Akcja utworu, wyraźnie osadzona w okresie PRL-u, a następnie Polski demokratycznej, ukazuje nam słodko-gorzki obraz naszego społeczeństwa. Adam, główny bohater, staje się postacią, w której niejeden z nas znajdzie swoje odbicie. Dzieje jego życia, począwszy od dzieciństwa naznaczonego poczuciem bycia "tym drugim", przez ciekawą świata młodość, nieco błądzącą dorosłość, aż do świadomej siebie starości, stają się pretekstem do mówienia o tym, co w życiu ważne: miłości, lojalności, szacunku dla siebie i dla innych, trudnych relacjach rodzinnych i - szerzej - międzyludzkich, poszukiwaniu własnego miejsca na świecie. Wszystko to zostało przedstawione z wyraźnym dystansem, niekiedy humorem, a czasem odrobioną sarkazmu, co sprawia, że powieść i bawi, i skłania do refleksji. Niejeden z czytelników zapyta: "Skąd ja to znam?" i znajdzie w życiu Adama - nie bez powodu nazwanego imieniem pierwszego człowieka - cząstkę własnego życia.

W świecie, gdzie każde echo niesie wspomnienie, a każda nuta wybrzmiewa odcieniem niewypowiedzianych emocji, rozgrywa się poruszająca opowieść o poszukiwaniu własnego głosu wśród ciszy i dysonansów.

Bohaterowie tej historii przechadzają się ulicami Paryża, Lyonu, Zurychu, miast, w których nawet najcichszy szept odbija się w murach - i w sercu. Każdy rozdział to kolejny krok przez meandry własnych przeżyć, gdzie muzyka staje się kluczem do zrozumienia siebie, a partytura życia wciąż pozostaje niedopisana.

Bohaterowie Ostatniej pieśni Eliana przyjmują rolę przewodników, mistrzów i przyjaciół, którzy zdradzają tajniki harmonii, ale i uczą, jak radzić sobie z fałszem oraz ciszą, co potrafi być głośniejsza niż najpotężniejszy akord. Ich słowa i czyny wybrzmiewają między nutami, zagubione, lecz poszukiwane - niczym echo marzeń, które nie chcą zamilknąć. Kształt ciszy splata się z codziennymi wyborami, a nienapisana partytura przypomina, że życie to nieustanne komponowanie, poprawianie, zaczynanie od nowa. Pierwszy dotyk to symbol przełomu, a noc bez miary - metafora niepokoju, który towarzyszy próbom wyjścia poza ustalone schematy.

W tej historii nie brakuje dysonansów i niedopowiedzeń, ale każdy z nich prowadzi do odkrycia prawdy o sobie i o świecie. Książka zabiera nas w podróż przez emocje i wyobraźnię, gdzie muzyka staje się językiem duszy - uniwersalnym, lecz osobistym.

Drogi Czytelniku, daj się porwać tej literackiej symfonii, gdzie każda strona brzmi nową melodią, a cisza mówi więcej niż tysiąc słów. Pozwól, aby każdy rozdział wybrzmiał w Twojej wyobraźni i sercu, bo ta opowieść - choć nienapisana do końca - wciąż czeka na oklaski i na swoje echo w Twoim życiu.

Patroni medialni: Tu Mówi Książka Czarek Papaj, Sztukater.pl

Niniejszy tomik jest literacką podróżą przez najskrytsze zakamarki ludzkiej wrażliwości. Każdy z utworów pulsuje emocjami, prowadząc czytelnika przez ciszę i cień, gdzie rodzi się autentyczność. Poezja ta odsłania subtelność przeżyć, nieoczywiste piękno ukrytych myśli oraz siłę delikatnych gestów, które często pozostają niewypowiedziane. To intymna medytacja nad tym, co ukryte głęboko w nas, nad bogactwem uczuć, których nieraz sami nie potrafimy nazwać. Poetycki język, pełen metafor i obrazów zaczerpniętych z codzienności, zachęca do refleksji nad tym, jak wiele piękna kryje się w ciszy i samotności. Pozwala zatrzymać się na moment, wsłuchać w to, co pozostało niewypowiedziane, i zrozumieć, jak cicha obecność potrafi rezonować długo po odejściu. Każda strofa pulsuje ciepłem i spokojem, przypominając o tym, jak ważna jest obecność kogoś, kto potrafi być naszym azylem.

Zebrane tu wiersze zachęcają do przemyśleń, do znalezienia cząstki siebie. Są jak szept w pustym pokoju, czuły dotyk na zmęczonej dłoni, promień światła przenikający przez zasłonę codzienności. To poezja dla tych, którzy pragną zatrzymać się na chwilę, posłuchać własnego serca i odnaleźć cichy skarb ukryty w głębi duszy. Każde słowo, obraz i emocja tworzą przestrzeń do rozmowy ze sobą i z drugim człowiekiem, zapraszając do odkrywania własnych przeżyć na nowo.

Łukasz Rylski to nastolatek, który dopiero niedawno zrozumiał, że jest inny niż większość jego kolegów. Żyjąc w konserwatywnej, homofobicznej rodzinie i wśród znajomych, dla których słowo "tolerancja" jest tylko pustym hasłem w słowniku, każdego dnia walczy ze strachem przed odkryciem swojej największej tajemnicy. Choć do tej pory zawsze udawało mu się wyjść obronną ręką z sytuacji grożących ujawnieniem jego sekretów, doskonale zdaje sobie sprawę, że balansuje na krawędzi...

Czy buzujące hormony i długo skrywane tęsknoty pokonają mur, który chłopak wokół siebie zbudował? Czy w ogóle może na to pozwolić i zaryzykować, że razem z tym murem runie wszystko inne? I jak wydostać się z sieci kłamstw, którą musiał utkać, by chronić samego siebie, a jednocześnie nie stracić tego, co udało mu się odnaleźć?

Powieść Doriana Franka Jeszcze zdążę cię odnaleźć to drugi tom cyklu Poza nawiasem. Jej bohaterem jest siostrzeniec Tomasza Malickiego, czyli głównej postaci pierwszej części.

Podczas II wojny światowej władze sowieckie przymusowo deportowały na Sybir setki tysięcy Polaków. Tragiczne warunki, mróz, niewolnicza praca, głód, choroby, a niejednokrotnie również bestialstwo zarządców łagrów, zdziesiątkowały zesłańców. Mimo to wielu z nich udało się przeżyć i po ogłoszonej przez Stalina amnestii opuścić nieludzką ziemię. Sybiracy - często sieroty - trafili do Afryki, Meksyku, Stanów Zjednoczonych i w inne zakątki świata. I choć dziś tematyka zesłań na Sybir jest już bardzo dobrze zbadana, niewiele osób w Polsce zdaje sobie sprawę, że 733 polskich dzieci przyjęła Nowa Zelandia. Tam, po drugiej stronie globu, w obozie w Pahiatua i pod okiem polskich opiekunów, rozpoczęły one nowe życie - z dala od zawirowań wojennych, ale też daleko od Ojczyzny.

Michał Gawle jest pasjonatem historii. Przebywając w Wiedniu, przypadkowo trafił na książkę o "Dzieciach z Pahiatua". Chcąc zbadać ten temat i przybliżyć go Polakom, skontaktował się z organizacjami polonijnymi, a następnie udał się w reporterską podróż do Nowej Zelandii, by spotkać się i porozmawiać z mieszkającymi tam nadal wychowankami obozu. Przeprowadził także wywiady z przedstawicielami duchowieństwa, dyplomatami i osobami, którym nieobca jest historia Pahiatua oraz sięgnął do fachowej literatury. Zdobyte w ten sposób informacje oraz swoje spostrzeżenia, stanowiące kompendium wiedzy na temat losów "Dzieci z Pahiatua", zawarł w niniejszej publikacji.

Wierszydełka to literacka podróż, która prowadzi czytelnika przez codzienność, ujawniając jej niezwykłe oblicza: od ciepła domowych chwil, przez szkolne przygody, aż po podwórkowe harce i bajkowe historie. Ta wyjątkowa książka jest bramą do krainy dziecięcej wyobraźni - każdy wiersz odsłania tajemnice otaczającego świata. Znajdziemy w niej nie tylko zabawę słowem czy radosne rymowanki, kształtujące wrażliwość językową i poznawczą, lecz także refleksyjne przemyślenia będące skarbnicą mądrości oraz wsparciem w rozpoznawaniu wartości i emocji. Ta książka to zaproszenie do szukania międzypokoleniowych inspiracji i wspólnego odkrywania dziecięcych marzeń.

Historia, która przenosi nas do malowniczych krajobrazów nad Dźwiną, gdzie życie młodej Emilii Plater splata się z burzliwymi dziejami narodu.

W świecie pełnym wyzwań i niebezpieczeństw bohaterka odkrywa swoją drogę, balansując między konwenansami a pragnieniem wolności.

Emilia. Życie piękniejsze od legend to opowieść o odwadze, poświęceniu i niezłomnej wierze w ideały. To książka dla tych, którzy szukają inspiracji w przeszłości i wierzą, że historia może kształtować przyszłość. Przygotuj się na podróż, w której rzeczywistość przeplata się z marzeniami, a bohaterowie stają przed ważnymi wyborami.

Czy Emilia znajdzie swoje miejsce w świecie? Czy historia jej życia stanie się legendą?