Własna problematyzacja zagadnień pedagogiki w ujęciu Suchodolskiego przyjmuje inną postać. Ma ona dwa aspekty. Pierwszy to kwestia struktury pedagogiki jako pewnej całości heterogenicznej, podejmującej określone wyzwania praktyczne oraz niedającej ująć się w jednorodną i spójną całość. Zagadnienie to ujęte zostało przez Suchodolskiego w formule trzech pedagogik: pedagogiki kształcenia osobowości, pedagogiki przygotowania do życia i pedagogiki masowego kształcenia (Suchodolski 1970). Pedagogika kształcenia osobowości to klasyczna pedagogika humanistyczna. Pedagogika przygotowania do życia, w swoim najbardziej podstawowym wymiarze, to pedagogika społeczna. Pedagogika masowego kształcenia to pedagogika powstała w XX wieku na styku nauk politycznych, ekonomicznych oraz nauk o organizacji i zarządzaniu jako próba odpowiedzi na lawinowo narastające edukacyjne wyzwania współczesności zarówno w warunkach lokalnych, jak i w skali globalnej jako problem kształcenia gwałtownie rozrastającej się ludności planety. Dla Suchodolskiego wszystkie trzy pedagogiki są tak samo ważne. W jego ujęciu jednak narastanie owych nowych wymiarów jest przede wszystkim wzbogacaniem aspektów tej pierwszej. Jest to pedagogika humanistyczna, ale pedagogika przekraczająca pewne ograniczenia tradycyjnego humanizmu. Problem polega na tym, że formuła tradycyjnego humanizmu w postaci, w jakiej została zdefiniowana w XIX stuleciu, budziła z różnych względów zastrzeżenia. Stąd bardzo popularne w kulturze Zachodu XX stulecia stało się hasło „nowego humanizmu”, którego Bogdan Suchodolski stał się gorącym orędownikiem. Należy jednak podkreślić ze opozycja tradycyjnego i „nowego humanizmu” ciągle powraca, prowadząc do nowych i często paradoksalnych wniosków i formuł.